Oke waar was ik gebleven, vorige week zondag. Deze dag had ik samen met Suus een heel programma ingepland omdat we wat van Sydney wilden zien. Het is namelijk zo’n grote stad dat we nog steeds niet alles gezien hebben. Het plan was om eerst ’ s ochtends naar het postkantoor te gaan, want ik moest mijn mama even een verjaardagscadeautje sturen (die uiteindelijk veel te vroeg is aangekomen haha). Daarna naar Darling Harbour om de Chinese Garden of Friendship te bezoeken, dan de Sydney Fish market en vervolgens naar de suburb Newtown. Voor onze eerste attractie, de Chinese Garden, hadden we iets langer ingepland dan we nodig hadden, de tuin was namelijk iets kleiner dan verwacht. Het was wel super mooi en we hebben er natuurlijk weer de nodige foto’s gemaakt. Er liepen ook van die vreselijke salamandertjes rond die me steeds enorm lieten schrikken door opeens op te duiken, gruwelijke beesten. Iets eerder dan verwacht gingen we op weg naar de vismarkt. Hier een heerlijke fruitsalade op (ja ze hadden verdorie niet eens haring met ui) en toen weer de tram gepakt naar de stad. Mariska en Kimberley zouden ook mee gaan naar Newtown maar zij kwamen pas aan het eind van de middag dus hebben Suus en ik ons nog even vermaakt door de halve middag bij de Mac te zitten (waar we alleen iets te drinken hadden gehaald en verder dus gewoon maar een beetje zaten te zitten). Later met Mariska en Kimberley op naar New Town, we hadden er veel van verwacht maar het bleek niet meer dan een straat te zijn met wat winkeltjes, cafeetjes en restaurantjes. Uiteindelijk zijn we ergens bij een pizzeria gaan eten omdat je daar als student 10% korting kreeg haha. Na deze maaltijd naar het station gelopen, lekker lang op de trein gewacht en weer terug naar Bondi Junction!

Maandag, dinsdag en woensdag stage gelopen en woensdagavond was het alweer weekend en tijd om m’n tas in te pakken want donderdagochtend vertrok ik vroeg naar Alice Springs! De Outback dus, op naar het avontuur, de woestijn en de wilde dieren. Al heb ik alleen sprinkhanen, spinnen, andere insecten, dingo’s en een kameel in het wild gezien (helaas had ik mr. De Haas niet bij me, dus ik sta er niet mee op de foto).

Donderdagochtend stonden we om 7 uur paraat om naar het vliegveld te gaan. De vlucht duurde 2,5 – 3 uur en in Alice Springs aangekomen kwamen we er gelijk achter dat hier erg veel insecten zaten, vooral de strontvlieg is goed vertegenwoordigd. Deze irritante vlieg vind het erg leuk om in je oor, neus, oog of mond te kruipen, heel fijn! Maar wij zijn natuurlijk niet zomaar gek te krijgen, we hadden prachtige hoedjes gekocht met vliegennet ervoor, zeer charmant, maar wel handig. Vanaf de airport een taxi genomen naar Toddy’s, het hostel waar we de eerste nacht zouden verblijven. Daarna even een wandelingetje gemaakt naar het ‘centrum’. Onderweg ook weer lekker veel vliegen en sprinkhanen tegen gekomen. Alice Springs zelf stelde weinig voor (Hendrik Ido Ambacht is groter…) dus na even wat gegeten te hebben en een bezoekje aan de supermarkt besloten we weer terug te gaan naar het hostel om een duik te nemen in het zwembad. Het was namelijk ook best wel een beetje heel erg warm! Die avond zijn we na een spraakverwarring (vliegt er een fret? Ligt er fruit? Nee het licht is uit) vroeg gaan slapen (we hadden ook weinig keus want er viel niks te beleven) want de volgende dag werden we om 5.45 opgehaald voor onze 3-daagse tour naar Uluru (Ayers Rock). Na nog wat andere mensen opgehaald te hebben begon de lange reis naar Ayers Rock. Het was iets van 6 uur rijden, onderweg nog een aantal keren een sanitaire stop gehouden en natuurlijk moest er ook getankt worden. Echter, bij de eerste tankgelegenheid (en die zijn er niet zoveel op deze route) hing een briefje: out of order. Ja, goede grap. Gelukkig was er nog genoeg brandstof over om naar de volgende pomp te rijden. Het gebied heet trouwens ‘the Red Centre’ het had alleen de afgelopen dagen enorm veel geregend (wat daar bijna nooit voorkomt) dus was het nu net het Groene Hart. ’s Middags kwamen we aan in ons kamp waar we hebben geluncht. Hierna gingen we naar Kata Tjuta voor onze eerste wandeling. Onderweg riep onze gids opeens keihard: CAMEL!! Ik dacht dat het beest minstens recht voor het busje zou staan, maar hij bleek een heel stuk verderop ergens bij een boom te staan chillen. Bestemming bereikt: het was lekker heet, lekker veel vliegen, lekker veel berg, lekker veel losliggende stenen/rotsen, kortom: uitstekende wandel omstandigheden. Er waren verschillende wandel opties, natuurlijk deed onze tour weer de optie waar ‘difficult’ bij stond, het was een tocht van 5,4 kilometer, bergje op bergje of en over de rotsen, ook nog een gigantisch stijl stuk waarbij je gewoon echt moest klimmen met je handen (ik heb het overleefd). Verder was het natuurlijk wel super mooi (ja dat moet ook gezegd worden). Na de wandeling reden we naar een uitzichtpunt waar je de zonsondergang op de Uluru kon bekijken. Dit was totaal niet toeristisch, er stonden maar zo’n 60 bussen en 3 miljoen Japanners. Wel was er champagne aanwezig dus dat maakte weer een hoop goed. De zonsondergang zelf was ook niet heel spectaculair, we dachten dat ze zon zou verdwijnen achter de steen, maar dit bleek niet het geval. Dus het enige wat je zag was een steen die steeds donkerder werd. Weer terug in het kamp moest er eten op tafel komen, iedereen verdween snel in de tenten dus besloten wij maar om te gaan helpen. En wat gingen we eten: kangoeroe en kameel. Het toeval wilde dat ik niet echt honger meer had (na die fantastische wandeling had ik namelijk gigantische trek en heb toen een halve zak chips gegeten…) dus na een stukje kangoeroe en een hap kameel had ik het wel weer gezien. Kangoeroe is trouwens best lekker, kameel niet :p. Na het eten even douchen, de tent insect vrij maken (zo ongeveer dan) en slapen.

De wekker ging alweer om 4.50, op naar Uluru! Dit schijnt een wereldwonder te zijn maar het is ons niet helemaal duidelijk of het nu officieel een van de ‘7 wereldwonderen’ is.
Hier gingen we weer een fijne wandeling van 10,4 km maken (er waren ook kortere, maar ach je hebt er zin in of niet he). We hebben de hele Rock rond gelopen. Je kan deze ook beklimmen maar de Aboriginals hebben dit liever niet, het is dus vrij respectloos om dit wel te doen. Prachtig excuus voor mij om deze klim dan ook over te slaan. (Er zijn 37 mensen overleden tijdens de klim, totaal he, niet op die ene dag). Onze gids liet ook duidelijk merken dat hij het niet vond kunnen dat mensen (voornamelijk Japanners) de berg beklommen. Afijn, die middag was het de bedoeling naar Kings Canyon te gaan. Door het slechte weer van de dagen ervoor was het kamp bij Kings Canyon verwoest en konden we er niet heen. Hierdoor waren we genoodzaakt de middag door te brengen aan het zwembad van een 5-sterren hotel. He wat vervelend. Jullie snappen wel dat ik hier enorm van baalde, wat had ik graag nóg een wandeling gemaakt in de bloedhitte met mijn insectenvrienden. Maar helaas, het werd toch echt het zwembad. Nouja, wat moet dat moet. Terug in het kamp zijn we naar het uitkijkpunt gelopen waar wel een mooie zonsondergang te zien was. Daarna was het weer dinner-time. Na het eten weer slapen. Deze nacht besloten Kimberley en ik om buiten te gaan slapen onder de sterrenhemel (haha), jaja ik ben heus wel stoer. Je slaapt dan buiten in een swag (soort slaapzak met een matrasje erin). We hadden die avond een aantal dingo’s horen janken, van heel dichtbij, dus waren we nog wel even bang, maar gelukkig hebben ze ons niet verblijd met een bezoekje.

De volgende ‘ochtend’ moesten we om 3 uur op staan om alsnog naar Kings Canyon te gaan, de rit duurde 3,5 uur ipv een halfuurtje vanwege het slechte weer de dagen ervoor. Hier aangekomen weer een wandeling. Je kon kiezen uit 2 opties, ik hoef het eigenlijk niet meer te vertellen want jullie kunnen het vast wel raden, ja hoor goedzo, weer de langste versie. Dit keer was de wandeling 6,5 km. Weer een lekker temperatuurtje, rotslandschap en gezelschap van de nodige vliegen. Na deze wandeling zat de tour erop en reden we terug naar Alice Springs, nog 5 uur te gaan.
Weer bij ons hostel gingen we even douchen, wat eten en om half 9 naar bed, want er was niks veranderd: er was nog steeds weinig te doen. De volgende ochtend spullen gepakt en naar het vliegveld voor de terugvlucht naar Sydney. Bij het landen dachten we nog even neer te storten, geen idee wat er gebeurde maar we gingen van links naar rechts en weer terug. Uiteindelijk veilig aangekomen en weer een taxi genomen naar Stagehuis, waar een pakketje met Wie is de mol afleveringen op mij lag te wachten! Niet zeggen wie het is want ik ben pas bij aflevering 4 :p

Op de tour waren er ook nog 2 Franse vrouwen mee. Ze waren niet erg snugger en werden keer op keer uitgelachen door de rest van de groep. Ik zal een paar voorbeelden geven. De gids vertelde tijdens het avondeten wat we de volgende dag zouden gaan doen, na 3 keer herhaalt te hebben hoe laat iedereen moest op staan en hoe laat we zouden vertrekken vroeg hij: heeft er nog iemand een vraag? Waarop de Franse vrouw zegt: ja, hoe laat moeten we op staan?

Tijdens de nachtelijke rit richting Kings Canyon wilde de Franse vrouw op de voorste stoel van het busje gaan zitten. De gids zei dat dit niet zo’n goed idee was, want als hij moest remmen voor overstekend wild zou ze door de bus vliegen. Waarop de vrouw zei: en als ik nou gewoon wakker blijf? Een Noors meisje probeerde haar uit te leggen dat het was vanwege overstekende dieren, dit begreep de vrouw heus wel maar ze moest toch nog even nadenken of ze op een andere stoel zou gaan zitten. Net voordat de hele bus in koor wilde roepen dat ze moest verplaatsen heeft ze dit toch maar gedaan. Maar, zodra de zon op was ging ze weer op haar eigen stoeltje zitten…
Het Noorse meisje was de eerste nacht al buiten gaan slapen, waarop de vrouw vroeg: waarom heb je buiten geslapen? Had je geen tent?
De gids: we gaan nu 15 minuten rijden en dan lunchen.
De vrouw: hoe laat gaan we dan lunchen?
En zo zijn er nog 20 voorbeelden te bedenken.
De tweede avond aten we spaghetti, de Franse vrouw nam een enorme hap en schoot overeind, met de slierten nog uit haar mond hangend en begon angstig te gillen (nog steeds met de slierten). Het is erg jammer dat hier geen foto van is, want het zag er zo enorm debiel uit. We hebben haar dan ook weer flink uitgelachen, het was echt geen gezicht, TE grappig gewoon.

Zoals ook op 1 van de foto’s te zien is, is Guus inmiddels ook overgevlogen, wat een gezelligheid. En heb ik ook al aardig wat kaartjes mogen ontvangen, mijn dank hiervoor. Er is trouwens nog plek genoeg hoor op m’n muur ( het adres is 50-52 Edgecliff Rd, 2025 NSW, Sydney Australia HINTHINT).

Foto’s: http://picasaweb.google.com/104732837781497557393
Zie de map Australië week 11

U allen zijt gegroet