Vrijdag 5 maart was het dan zover: Surf Camp!

Om 5 uur ’s middags stonden we klaar bij Central om op de bus te stappen richting Crescent Head. Maar toen we de bus in wilden stappen bleken ik en Kimberley niet op de lijst te staan, gelukkig mochten we toch mee. En hier begon onze busrit van zo’n 7-8 uur, het duurde alleen al 2 uur om Sydney uit te komen, ja ook hier kennen ze de vrijdagmiddagspits! Onderweg werden er continu films gedraaid, dus je kon je best vermaken. Om 1 uur ’s nachts kwamen we dan eindelijk aan in ons kamp, het was pikkedonker dus erg veel konden we niet zien, maar dat was niet zo erg want het enige dat we wilden was een bed op dat moment. En dat kregen we gelukkig, we sliepen met ongeveer 18 mensen in 1 grote zaal met stapelbedden.
De volgende ochtend werden we om 8 uur gewekt voor het ontbijt. Daarna was het tijd om ons in van die geweldige wetsuits te wurmen en surf boarden mee te slepen naar het strand voor onze eerste surf les! Jullie verwachten natuurlijk dat het gigantisch goed ging en ik de ene na de andere golf pakte zonder enkele moeite. Maar toch moet ik jullie teleurstellen, zo goed was ik niet ;)
Het was al een hele klus om jezelf met board verder dan 3 meter de zee in te krijgen met al die hoge golven en sterke stroming. Maar als je dan eenmaal zover was en op je board geklommen was dan kon het feest beginnen: paddelen als een malle, golf pakken, hoppa staan en richting strand scheuren. Dat ging nog aardig, behalve het staan dan, zodra ik dat probeerde kukelde ik het water in vanwege mijn fantastische balans gevoel. Ook lekker veel zout binnengekregen en half verzopen haha.

Bij thuiskomst nog even in een hangmat gelegen en daarna eten. Na het eten gingen we nog even een spelletje doen, soort van estafette: nummer 1 moest een soort van cracker iets eten met vegemite (Australisch ontbijt iets, soort van zoute jam achtig, wat de meeste mensen vies vinden), nummer 2 moest rennen naar een bezem, deze optillen en 10 rondjes draaien en weer terug rennen, nummer 3 moest een blikje bier wegwerken en nummer 4 moest een wetsuit aantrekken. Nou jullie kunnen vast wel raden welk nummer ik was… juist ja, nummer 3! Na dit zeer intelligente spel gingen we gewapend met zaklamp (jaaa mijn geweldige aussie mobieltje heeft een ingebouwde zaklamp, komt dat ook nog eens van pas) en fles rosé naar het strand om de andere helft van de groep te meeten bij een kampvuur. Op weg ernaartoe bedacht er nog iemand het geniale systeem van nummers roepen om te kijken of iedereen er nog was. We waren met 16 en bij de eerste test bleef het stil na nummer 15, waarop iedereen vol schrik riep: number 16???? Toen ergens uit de verte een ‘yeahh’ kwam was iedereen weer gerustgesteld en vervolgende we onze weg. Aangekomen bij het kampvuur een stukje verderop was het nog even wachten op de muziek maar toen deze was gearriveerd kon het feest beginnen. Na een hele nacht gefeest te hebben (dachten we) kwamen we om half 12 thuis, haha. Het feestje was echt super gezellig en erg veel gelachen. Super domme foto’s gemaakt, enorm rare bekken getrokken en ook had ik nog mijn afval in de stereo gegooid. Ja dan denk je, hoe kan je nou zo dom zijn, maar ik kan het uitleggen. De ‘stereo installatie’ zag er namelijk uit als zo’n grote prullenbak/container ding (ik zal er een foto van online zetten) wat ik dus, vrij logisch, ook aanzag voor een prullenbak. Kortom, na een hoop hilariteit hadden we wel zin in ons bed (volgende ochtend weer vroeg enzo :p) dus toen kwam de uitdaging van de dag (nee dat was niet het surfen, deze uitdaging is groter): de weg terug naar het kamp vinden! Het was namelijk pikke donker en op het strand hebben ze geen licht. Überhaupt de weg naar strand vinden (we zaten in de duinen) was al moeilijk genoeg. Op het strand zelf dan nog het juiste duinpaadje naar boven vinden… maaaar het is ons gelukt, na veel getwijfel en ‘hier hier o nee toch niet’, we waren weer thuis!

Zondagochtend eerst weer ontbijten en daarna stond er weer een surfles gepland. Maar die eerste dag surfen had er nogal ingehakt, ik had zo’n ontzettende spierpijn dat ik m’n armen amper nog kon bewegen. Ook had ik niet echt zin om me weer in zo’n stinkende wetsuit te wurmen en die gigantisch zware plank naar het strand te sjouwen, dus besloot ik met nog een paar anderen om gewoon lekker op het strand te gaan liggen en het surfen te laten voor wat het was. Na het strand nog lekker een burrito en nacho’s gegeten in het kamp en toen weer 6 uur terug in de bus naar Sydney!
Thuis aangekomen nog even naar de woolies boodschappen halen, toen kwam Mariska nog even buurten en daarna lekker gaan slapen.

Maandag weer een stagedag, gelukkig was de spierpijn zo goed als weg. ’s Avonds nog even naar de karaoke bar gegaan, maar het was er erg rustig en het stonk enorm dus ben niet heel lang gebleven (en aangezien ze daar toch geen Guus zingen is er sowieso weinig aan).

Dinsdagavond ben ik met Mariska naar Alice in Wonderland gegaan, echt een leuke film! De rest van de week niet zoveel gedaan behalve stagelopen. Tot vrijdag want toen was het weer weekend!! ’s Avonds gaan stappen met een groepje in de Cargo. Weer veel te veel gedronken dus zaterdag zo brak als een uitje op weg naar Paddys Market met Kimberley en Susanne. Dit is een overdekte markt met heel veel rotzooi, soort van bazaar achtig iets wat je ook veel hebt in Turkije of Aziatische landen. Ze hebben er ook heel veel souvenirtjes enzo dus opzich nog best leuk om eens te kijken. Alles is er ook super goedkoop en we moesten nog een aantal dingen hebben voor ons tripje naar de Outback aanstaande donderdag. Daarna weer terug naar huis, want nog steeds brak, en een beetje gehangen en boodschappen gedaan. En nu is het alweer zaterdagavond en ga ik een dvdtje kijken ofzo J

Foto’s zijn te vinden op
http://picasaweb.google.com/104732837781497557393

En hoe is het daar in Nederland? Zijn jullie alle sneeuw alweer te boven? Of komt er toch nog een Elfstedentocht aan?